Ik loop al sinds maart van dit jaar bij de huisarts met
vage klachten. (Spier -en gewrichtspijn, uitermate moe zijn,
niet of nauwelijks afvallen, terwijl ik echt het minimale eet
wat ik met mijn lengte nodig heb, aldus de dietiste).
Fysiotherapie heeft niet geholpen, pijnstillers helpen wel, maar
die moest ik in eerste instantie afbouwen, nadat de pijnklachten
afgenomen waren. Na een paar "pijnstillerloze" dagen kwamen
de klachten weer in volle hevigheid terug.
Iedere dag zo moe zijn, dat ik minimaal anderhalf uur op de bank
slaap, terwijl ik voldoende nachtrust krijg.
Uiteindelijk geprikt op schildklierwaarden en nu blijk ik dus
een te traag werkende schildklier te hebben.
Waar ik me nu achteraf zo boos over maak, is dat er (zoals gewoonlijk bij mij)
eerst naar psycho-sociale factoren is gekeken ( er is bij mij in het verleden
meerdere keren een misdiagnose geweest op psychisch gebied).
Er spelen inderdaad momenteel heel wat zaken binnen ons gezin,
ik vind echter dat ik daar- op mijn manier- adequaat mee omga.
Ik ben mentaal dan ook niet overbelast, waardoor ik somatische klachten
zou hebben ontwikkeld.
Eigenlijk ben ik wel blij, dat er "iets" uit het bloedonderzoek is gekomen.
Ik begon al aan mezelf te twijfelen.
Ik hoop ook, dat wanneer ik medicijnen krijg, het met mijn
overgewicht goed gaat komen. (Ik had me inmiddels al met mijn lijf
verzoend).
Ik moet eerst 14 augustus weer bloed prikken en weer bij de
huisarts terugkomen. Daarna hoor ik wel verder.
Pffffff........
Groetjes Marlou