Beste forummers,
De afgelopen jaren ben ik er achter gekomen dat ik hoogstwaarschijnlijk(nooit officieel getest) hoogbegaafd ben. Ik vermoed dat ook de reden is waardoor ik een loopbaan heb van "12 ambachten en 13 ongelukken". Als jong kind was ik vrij intelligent. Haalde hoge cijfers en leerde met veel plezier. Vanaf de middelbare school werd t steeds minder..k ging lagere cijfers halen...(meer gemiddeld) daalde af naar Havo en haalde minimale resultaten.
Na de Havo heb ik een reeks van onafgemaakte opleidingen en 1 afgemaakte mbo. (ik begon op t HBO ben toen gaan zakken naar MBO) hierna volgde ook een reeks baantjes... Eerst enigszins in de richting van mn afgemaakte grafische MBO....uitzendbanen, ontslagen in proeftijd..banen die eigenlijk niet helemaal pasten..maa rja ik moest toch geld verdienen..en ik kwam pas net van de opleiding af?? Uiteindelijk raakte ik overspannen en depressief.... Heeft meer dan half jaar geduurd.
Geen begeleiding van een werkgever..want de laatste baan was een uitzendbaan. Na deze periode ben ik op eigen kracht weer gaan zoeken naar werk. Ik wilde wel terug in t grafische..alleen wilde beginnen met minder uren te werken.... Deze baan was niet echt vindbaar.. Maar ik wilde en moest werken.
Dus ik besloot in een ander werkveld te solliciteren. Ik kwam in de bedrijfscatering (ongeschoold werk) terecht..diverse baantjes in gehad. In winkel gewerkt. En momenteel werk in nu weer bijna 3 jaar in de thuiszorg als huishoudelijk medewerker. In deze laatste baan ben ik ooit gestapt aangezien ik in een periode van werkloosheid dreigde in de bijstand te raken. De manier waarop ik behandeld werd door de sociale dienst. Ent vooruitzicht dat ze alles voor me gingen bepalen en controleren. en dat ik bovendien zou moeten werken voor mn uitkering op een sociale werkplaats!! heeft me doen besluiten om dan maar via een uitzendbureau in de thuiszorg te gaan werken. En tot op de dag van vandaag doe ik dat helaas nog steedss... Dit werk geeft me niet de voldoening die ik zou willen. T bied me niet de uitdaging die ik nodig heb…. T is soms net of ik gevangen zit..ik wil ergens ander heen maar kan er niet komen..
Ik heb in de afgelopen jaren veel tijd besteed aan wat ik nou zou willen en hoe ik in een baan kan terecht komen die bij mn denkniveau past. T is eigenlijk een soort van obsessie geworden..Ik weet t eigenlijk niet precies..en wil t liefst meteen verandering…bij processen verlies ik vaak de moed….dan zie ik geen resultaat en dat ontmoedigt me en dan denk ik dat ik er nooit uitkom.
Psychologische begeleiding ..een reintegratietraject..vele boeken hebben me tot nu toe niet gebracht wat ik wil.
Denk er sterk aan dat ik een loopbaanbegeleider moet vragen om hulp. Alleen punt is dat deze bureaus enorm duur zijn…wat ik niet kan betalen. Maar misschien dat er nog ander moglijkheden zijn op dit terrein? Zijn er mensen met ervaring hiermee? Zijn er ook mensen die zich herkennen in mijn loopbaan perikelen? En hoe gaan jullie hiermee om? Is t mensen gelukt hieruit te komen? En zo ja hoe?
Pfffffffffft wat een verhaal zeg…Het klinkt vrij wanhopig. Moet wel zeggen dat ik geen zielig hoopje mens ben. Er zijn levensterreinen waar t heel aardig mee gaat. Alleen op t werkterrein blijft t modderen en dat zou ik zo graag veranderen..