Re: hoogbegaafd maar ruw zijn
Geplaatst: vr 12 aug 2011, 15:54
Persoonlijk houd ik wel, zoals ik al schreef, van die zogenaamde ruwheid, die ik niet ervaar als ruwheid. Iets uit mijn duim zuigen om er van af te zijn en te horen krijgen dat ik zo’n ontwikkelde visie heb; daar heb ik niets aan. Ik geef gewoon waar om gevraagd wordt.
Juist hier verwacht ik iets anders.
Ook ik zit hier af en toe met samengeknepen billen als ik zie wat er af en toe voorbij komt in discussies.
Heb je je wel verdiept in de achtergrond van een onderwerp? Wat is nou eigenlijk de stelling? Waar zijn de hoofdletters, waar is de interpunctie en mag er in vredenaam af en toe 'wat wit' tussen?
En als ik eerlijk ben, haal ik mijn hersenvoer toch nog steeds uit de boekhandel.
Er zijn bijvoorbeeld de nodige werkzoekers en onderpresteerders die daar grootste moeite mee hebben en ik vind het boeiend om te achterhalen waarom dit zo speelt.
Ik zoek een andere ingang. Waar is de paraplu? Waar kan het persoonlijke overstijgt worden en universeel gemaakt worden zodat we er lering uit kunnen trekken. Uiteindelijk vind ik het weer in de filosofie.
Maar, maar, maar als ik de laatste berichten lees, knijpen mijn billen zich evengoed samen. Natuurlijk is het fijn om te discussiëren met mensen die dezelfde trucjes hebben aangeleerd maar mogen de mensen die dat niet hebben geleerd, de kans krijgen om het te leren? Wellicht juist de mensen die geen academische achtergrond hebben en die beschadigt zijn door de butsen van het leven, hebben tijd nodig om hun zooi te verwerken zodat ze daarna eens echt aan het werk kunnen gaan. (waarmee ik niet wil stellen dat je als academische HB'er niet je struikelblokken hebt) Mogen die een aai over hun bol? Laat lekker gaan (geef die aai maar spreek ook aan op wat jij ervaart als lariekoek) en focus je op zaken die je wel boeien of begin zelf een discussie.
Wat ik jammer vind is dat alles wat met het niet zichtbare te maken heeft direct wordt gepoot onder ‘onzin’. Het cijfer dat je krijgt heeft evengoed een objectief als een subjectief component. Ik heb zelf ook de nodige vraagtekens bij veel zaken maar kan hier zelden over praten aangezien ik onder ‘de gelovigen’ evengoed de vreemde eend in de bijt ben.
Wat een onzin om te stellen ‘onzin ‘wanneer ik iets vertel wat gewoon zichtbaar is geweest. Wetenschap is bewijsbaar, anders zou het geen weten-schap zijn. Veel alternatieve zaken zijn niet te bewijzen maar betekent dit dan direct dat het onzin is? Hoe weet je dat zo zeker?
Ik hoop altijd nog dat mijn lief (of wat hij ook nog moge voorstellen) t.o. de grootste Thomas van het forum mag komen te staan. Twee analytisch ingestelde mensen met academische achtergrond en een boel ‘voorkennis’ en dan zo’n onderwerp. Ik wil dan wel erg graag, vlieg op de muur zijn aangezien ik vet kan genieten van een goede inhoudelijke discussie.
Terug naar de ruwheid. Ik kan een opmerking als ‘onzin’ onmogelijk als ruw ervaren. Het komt voort uit een zienswijze die me al bekend is en die wordt godzijdank zonder verpakking gepresenteerd. Ergens ervaar ik dat als respectvoller dan het gepresenteerd krijgen met een pakpapiertje en een boel lintjes. Bovendien wordt ik regelmatig wat moe van weer die schaar tevoorschijn te moeten halen.
Moest wel grinniken om wat Spinner schrijft. Lijkt me fijn werken. Soms stellen mijn dochter en ik een bepaalde tijdspanne in om iets te doen. Huiskamer opruimen in pakweg 10 minuten terwijl het duidelijk zichtbaar is dat een half uur veel gepaster zou zijn. De enige manier waarop dat haalbaar is, is om alle franje eraf te mieteren. Ik commandeer haar en zij mij en doordat we dat van elkaar pikken, zijn we binnen 8 minuten klaar.
Mijn jongste kan los daarvan sowieso, nogal bot/ruw zijn. Prettig al probeer ik haar wel te leren dat een pakpapiertje wel eens nuttig kan zijn. Gelukkig hebben we voldoende oefenmateriaal want haar zus/mijn oudste én mijn lief kunnen wel verpakken.
Juist hier verwacht ik iets anders.
Ook ik zit hier af en toe met samengeknepen billen als ik zie wat er af en toe voorbij komt in discussies.
Heb je je wel verdiept in de achtergrond van een onderwerp? Wat is nou eigenlijk de stelling? Waar zijn de hoofdletters, waar is de interpunctie en mag er in vredenaam af en toe 'wat wit' tussen?
En als ik eerlijk ben, haal ik mijn hersenvoer toch nog steeds uit de boekhandel.
Er zijn bijvoorbeeld de nodige werkzoekers en onderpresteerders die daar grootste moeite mee hebben en ik vind het boeiend om te achterhalen waarom dit zo speelt.
Ik zoek een andere ingang. Waar is de paraplu? Waar kan het persoonlijke overstijgt worden en universeel gemaakt worden zodat we er lering uit kunnen trekken. Uiteindelijk vind ik het weer in de filosofie.
Maar, maar, maar als ik de laatste berichten lees, knijpen mijn billen zich evengoed samen. Natuurlijk is het fijn om te discussiëren met mensen die dezelfde trucjes hebben aangeleerd maar mogen de mensen die dat niet hebben geleerd, de kans krijgen om het te leren? Wellicht juist de mensen die geen academische achtergrond hebben en die beschadigt zijn door de butsen van het leven, hebben tijd nodig om hun zooi te verwerken zodat ze daarna eens echt aan het werk kunnen gaan. (waarmee ik niet wil stellen dat je als academische HB'er niet je struikelblokken hebt) Mogen die een aai over hun bol? Laat lekker gaan (geef die aai maar spreek ook aan op wat jij ervaart als lariekoek) en focus je op zaken die je wel boeien of begin zelf een discussie.
Wat ik jammer vind is dat alles wat met het niet zichtbare te maken heeft direct wordt gepoot onder ‘onzin’. Het cijfer dat je krijgt heeft evengoed een objectief als een subjectief component. Ik heb zelf ook de nodige vraagtekens bij veel zaken maar kan hier zelden over praten aangezien ik onder ‘de gelovigen’ evengoed de vreemde eend in de bijt ben.
Wat een onzin om te stellen ‘onzin ‘wanneer ik iets vertel wat gewoon zichtbaar is geweest. Wetenschap is bewijsbaar, anders zou het geen weten-schap zijn. Veel alternatieve zaken zijn niet te bewijzen maar betekent dit dan direct dat het onzin is? Hoe weet je dat zo zeker?
Ik hoop altijd nog dat mijn lief (of wat hij ook nog moge voorstellen) t.o. de grootste Thomas van het forum mag komen te staan. Twee analytisch ingestelde mensen met academische achtergrond en een boel ‘voorkennis’ en dan zo’n onderwerp. Ik wil dan wel erg graag, vlieg op de muur zijn aangezien ik vet kan genieten van een goede inhoudelijke discussie.
Terug naar de ruwheid. Ik kan een opmerking als ‘onzin’ onmogelijk als ruw ervaren. Het komt voort uit een zienswijze die me al bekend is en die wordt godzijdank zonder verpakking gepresenteerd. Ergens ervaar ik dat als respectvoller dan het gepresenteerd krijgen met een pakpapiertje en een boel lintjes. Bovendien wordt ik regelmatig wat moe van weer die schaar tevoorschijn te moeten halen.
Moest wel grinniken om wat Spinner schrijft. Lijkt me fijn werken. Soms stellen mijn dochter en ik een bepaalde tijdspanne in om iets te doen. Huiskamer opruimen in pakweg 10 minuten terwijl het duidelijk zichtbaar is dat een half uur veel gepaster zou zijn. De enige manier waarop dat haalbaar is, is om alle franje eraf te mieteren. Ik commandeer haar en zij mij en doordat we dat van elkaar pikken, zijn we binnen 8 minuten klaar.
Mijn jongste kan los daarvan sowieso, nogal bot/ruw zijn. Prettig al probeer ik haar wel te leren dat een pakpapiertje wel eens nuttig kan zijn. Gelukkig hebben we voldoende oefenmateriaal want haar zus/mijn oudste én mijn lief kunnen wel verpakken.