Mijn vingers branden om hier op in te gaan, kan het niet laten.
De stelling:
Oudere mensen (bejaarden) zijn mijn meerdere en hebben mijn respect verdiend.
zou ik iets nuanceren. Dus niet 'hebben mijn respect verdiend', maar 'verdienen mijn respect'.
Bij mensen heb je denk ik met twee dingen te maken, wie is de mens waar je mee te maken hebt en wat voel je van huis uit. Als de (oudere)mens onaardig is dan kan ik me voorstellen dat je gedachten hebt, maar die gelden voor iedereen die je ontmoet.
Volgens mij zit het 'in' de mens om een oudere te respecteren. We luisteren naar onze ouders, oma's en opa's en helpen deze mensen bij d elaatste fase van hun leven. We kennen ook omgangsvormen als opstaan in de tram of bus, of op je krent blijven zitten en net doen of je niks in de gaten hebt.
Een vraag die deze stelling bij me oproept is een contra vraag, waarom niet?
Waarom zou je jezelf meer voelen dan een oudere.
Het waren de ouderen die de wegen voor ons hebben gemaakt, zoals wij dat doen voor onze kinderen (ook al heb ik die zelf niet).
Wat zou je denken als je ouders straks oud zijn en een snotaapje loopt een van je ouders ondersteboven onder het motto van "Hé ouwe, kijk eens uit waar je loopt". Voelt dat o.k. ?