Pitch
Maagdelijk Gebruiker
Maagdelijk Gebruiker
Berichten: 13
Lid geworden op: wo 09 mei 2012, 18:12

Re: HB en traumatisch verleden

wo 20 jun 2012, 19:26

Laatst was er een documentaire over DIS op tv. Echt een vreselijk slechte documentaire wat naar mijn mening totaal geen duidelijk beeld gaf van DIS. Het bleef me bezighouden in mijn hoofd dat zo'n docu veel anders zou moeten. Ik heb toen een stukje geschreven over hoe een normale situatie uit het dagelijks leven voor mij is. In dit geval zijn er 3 verschillende dissociatieve delen van mij die meedoen.

Ik breng mijn kind naar school;
Mensen zien een volwassen moeder, misschien iets kinderlijk of jongensachtig gekleed, met haar kind aan de hand.
Maar dat is niet wat ik voel en denk.
Ik voel me een jonge meid van een jaar of veertien, die een volwassen moeder moet zijn voor het kind aan de hand. Ik voel me onzeker en angstig omdat het kind maar blijft huilen en ik me er geen raad mee weet. Ik ben bang dat mensen naar me kijken. Ik ben bang dat mensen over me oordelen.

Ik breng mijn kind de klas binnen;
Mensen zien een volwassen moeder met een huilend kind aan de hand dat net pas vier jaar oud geworden is en de grote basisschool nog heel eng vindt.
Maar dat is niet wat ik voel en denk.
Ik voel me een angstig en onzeker klein meisje dat een klas binnenkomt waar ze niets of niemand kent, waar ze bang is om in paniek te raken, waar ze bang is voor wat andere volwassenen van haar zullen vinden, waar ze bang is om uitgelachen te worden of belachelijk gemaakt te worden door andere kinderen. Bijna paniekerig ga ik op zoek naar de juf. Ik durf haar eigenlijk niet goed aan te spreken, want dan ben ik een aandachtvragend lastig kind waar niemand op zit te wachten. Maar ze moet het kind aan mijn hand van me overnemen waar ik me geen raad mee weet.

Ik neem afscheid van mijn kind en loop de klas uit;
Mensen zien een moeder die haar kind met liefde knuffelt en kust en vertelt dat het allemaal goed komt en dat ze trots is. Daarna loopt de moeder weg, het vreselijk vindend om haar kind zo achter te laten.
Maar dat is niet wat ik voel en denk.
Ik voel me een jonge meid die weet dat ze haar kind alle liefde van de wereld geven moet. Ik ben onzeker omdat ik niet weet of ik het goed doe. Ik ben bang dat mijn kind zich net zo angstig gaat voelen als het kleine meisje in mij zich voelt. Dan loop ik weg, moet stoer doen, want niemand mag merken hoe ik me nu voel. Ik voel me bekeken door andere moeders. Die zullen me vast raar vinden.

Ik loop naar huis;
Mensen zien een volwassen vrouw die net haar kind naar school heeft gebracht.
Maar dat is niet wat ik voel en denk.
Ik voel me een jonge meid die zich voor even bevrijd voelt. Even een paar uur dat ik niet voor dat kind hoef te zorgen, dat ik niet de volwassen moeder hoef te zijn.
Er komt me een groepje mensen tegemoet. Snel steek ik de straat over, bang voor het groepje. Wat zullen ze van me vinden? Zullen ze over me praten en me uitlachen?

Ik ga thuis voor de spiegel staan;
Als mensen me konden zien, zouden ze een volwassen vrouw zien met een figuur waar ze trots op mag zijn.
Maar dat is niet wat ik voel en denk.
Ik kijk in de spiegel en ik zie een lelijk lijf, niet het lijf dat bij mij hoort, want ik ben een jonge meid van veertien. Mijn buik is niet zo strak als ik zou willen, mijn heupen zijn breder geworden en er zit vet op plekken waar ik het niet wil hebben. Mijn lijf past niet meer in de stoere tienerkleding die ik dragen wil. Ik haat mijn lijf.

Ik haal mijn kind op van school;
Mensen zien een volwassen vrouw staan aan het hek bij school, wachtend op haar kind.
Maar dat is niet wat ik voel en denk.
Ik voel me een jonge meid die zich minder waard voelt dan al die moeders. Ik voel me bekeken, denk dat mensen over me zullen oordelen. Ik houd afstand, ik maak met niemand oogcontact of een praatje, want wat moeten al die volwassen moeders met zo’n kind als mij. Geen enkele volwassene heeft behoefte aan contact met een tiener, geen enkele volwassene zit te wachten op de mening van een kind.

Ik loop samen met mijn kind naar huis;
Mensen zien een volwassen moeder samen lachen en praten met haar vrolijke kind.
Maar dat is niet wat ik voel en denk.
Ik voel me een jonge meid, bang en helemaal niet op mijn gemak, want ik weet dat ik nu voor dat kind zorgen moet en de verantwoordelijkheid over hem moet dragen, maar ik ben zo bang dat ik het niet kan. Ik moet nu moeder zijn, maar ik ben het niet en ik ben veel te bang dat ik het niet goed zal doen. Ik ben zelf nog maar een kind, ik wil de verantwoordelijkheid niet. Ik wil onbezorgd zijn, ik wil dat een ander de zorgen op zich neemt.
Wie anderen overwint is sterk, wie zichzelf overwint is oppermachtig...(Lau-tse)

Gebruikersavatar
Barbara
Verslaafde Gebruiker
Verslaafde Gebruiker
Berichten: 4812
Lid geworden op: do 25 feb 2010, 21:44
Contacteer: Website

Re: HB en traumatisch verleden

wo 20 jun 2012, 19:46

Dit klinkt heel ingewikkeld en vervelend Pitch, knap dat je toch blijft functioneren

Gebruikersavatar
Marjolijn
Beginnende Gebruiker
Beginnende Gebruiker
Berichten: 243
Lid geworden op: za 10 sep 2011, 01:01

Re: HB en traumatisch verleden

wo 20 jun 2012, 20:57

Pitch, bovenstaand verhaal raakt me diep. De angst en onveiligheid die ik er in voel maken me heel verdrietig.
Daarom wil ik je heel veel sterkte wensen :knuffel:
En probeer maar niet teveel te denken aan wat anderen vinden en hoe anderen je zien... wees jezelf, dan vinden ze je maar raar, hun probleem... jij kunt het!... 't is toch veel belangrijker dat je je kind van wie je onmetelijk veel houdt geeft wat het nodig heeft, ipv dat je probeert om zo te zijn als anderen misschien vinden dat je moet zijn... simplistische kijk van mij natuurlijk, maar ja...

Phileine2
Overmatige Gebruiker
Overmatige Gebruiker
Berichten: 2479
Lid geworden op: za 30 jul 2011, 18:36

Re: HB en traumatisch verleden

wo 20 jun 2012, 22:44

Pitch, bedoel je die documentaire 'DIS is Patricia'?
Ik heb het ook gezien.

Frustrerend moet dat zijn om iets wat je zelf hebt zo verkeerd neergezet te zien. Ik weet zelf verder niks van DIS maar dat neem ik dan van jou aan.

In ieder geval, sterkte :blume:
Always remember to live
Never forget to give

Gebruikersavatar
inge mulder
Overmatige Gebruiker
Overmatige Gebruiker
Berichten: 1487
Lid geworden op: zo 13 nov 2011, 11:09

Re: HB en traumatisch verleden

wo 20 jun 2012, 23:29

Pitch, wat naar om te lezen hoe je je voelt.
Je bent niet de enige die het zo ervaart.
:knuffel:
de zon schijnt altijd

nietedoen
Nieuwe Gebruiker
Nieuwe Gebruiker
Berichten: 82
Lid geworden op: zo 26 jun 2011, 15:28

Re: HB en traumatisch verleden

do 21 jun 2012, 02:05

Ik heb al eens in deze hb en reeks ...iets geshreven over dis. Het is nu echter veel te laat om zoveel bij te lezen, maar ik snap dis volledig, want ik heb het ook.Ik wordt opgevolgd door 3 instanties: beschut wonen, mijn psychiater en psychologe.

Wat ik nog kan vermelden is dat ik recent de test AQ gedaan heb met mijn pscychiater en ondanks de hoge score (46) ben ik niet autistisch nog asperger, gewoon vanwege het verleden van misbruik,mishandeling voor de leeftijd van 4 jaar. Was ik 7 jaar oud, dan was ik wel in die categorie terecht gekomen, maar de knelpunten blijven hetzelfde: wat de naam ook is ,er moet wel aan de knelpunten gewerkt worden dus een misdiagnose kan vlug gesteld zijn als je er niet dieper op ingaat.

Ondertussen is er een hb-test gedaan ( zoveelste vanuit mijn vraag van verschillende leeftijden, en daar komt extra intelligentie uit (met hoogbegaafdheid omdat de test dieper ging dan enkel IQ),maar dat wisten we(dr-psychologe en mezelf) al.Er kon gewoon geen enkele bevestigde test opgevraagd worden vanwege dossierverval: zoveel jaar houden en dan weg. Zo werkt het toch in Belgie.

Ik mag me echter niet inschrijven in betaalde instanties, al heb ik gesmeekt voor 1 (Mensa) maar dat mocht niet dus was het compromis IHIQ en een niet betaalde site HIEQS, omdat die zich ook baseerd op EQ en gratis is, wat dan toch een goed compromis opleverde.
De reden is vooral omdat mijn alters zich daar het best thuis in zouden voelen. Ze zouden niet naar meetings kunnen gaan vanuit Mensa Belgie om te switchen zodat anderen schrikken enz....
iK ben natuurlijk ook hier, omdat het aangenaam nederlands schrijven is.

Ik ben van Belgie, dus ik weet niet hoe het bij jullie zit naar hulpverlening toe. Als ik bijgelezen heb, zal ik wat kunnen reageren. Ik wens je gewoon heel veel sterkte toe :wink:
Laatst gewijzigd door nietedoen op do 21 jun 2012, 02:23, 1 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
Laatbloeier
Verslaafde Gebruiker
Verslaafde Gebruiker
Berichten: 7368
Lid geworden op: zo 05 jun 2011, 08:26
Locatie: Haaglanden

Re: HB en traumatisch verleden

do 21 jun 2012, 08:04

Pitch, ik heb de documentaire waar jij het over hebt, ook gezien (als het inderdaad 'DIS is Patricia' was, zoals Phileine vroeg). Ook ik weet weinig van DIS. Ik heb er vroeger eens een boek over gelezen (Sybil), maar dat is geloof ik (groten)deels fictie.

Ook mij raakt het wat je beschrijft. Je schrijft mooi. Ik vind het naar om te lezen dat je je zo afgescheiden voelt van de anderen, in dit geval vooral de andere ouders bij de school. Alsof ze echt alleen maar over je zullen oordelen, terwijl, als ze weten wat er in je omgaat, waarschijnlijk ook veel bewondering voor je zullen hebben en je misschien zouden willen troosten, steunen of geruststellen...

Ik hoop heel hard voor jou dat je ergens wél aansluiting kan en durft te voelen!
Give me a break!

Pitch
Maagdelijk Gebruiker
Maagdelijk Gebruiker
Berichten: 13
Lid geworden op: wo 09 mei 2012, 18:12

Re: HB en traumatisch verleden

do 21 jun 2012, 09:24

Bedankt voor alle fijne reacties!
Het was inderdaad de docu DIS is Patricia. Ik had van te voren zo gehoopt op een goede docu zodat er wat meer begrip zou zijn voor DIS. Het stoort mij dat DIS, vroeger MPS (meervoudige persoonlijkheids stoornis) vaak vergeleken wordt met Schizofrenie. Voor mij een extra moeilijke vergelijking omdat een deel van mijn traumatisering te maken heeft met een schizofreen familielid. Dus hoopte ik heel hard dat deze docu meer duidelijkheid kon geven. Maar helaas, het was zelfs zo erg dat ik er op een gegeven moment nog aan ging twijfelen of deze jonge vrouw wel DIS had toch iets anders, misschien wel schizofrenie. Ik wil daar niet over oordelen, ben geen arts, dus het zal wel kloppen dat deze vrouw DIS heeft, maar in ieder geval was ze dan wel het meest verkeerde voorbeeld dat ze hadden kunnen nemen om een beter beeld van deze stoornis te geven.
DIS is de meest ernstige vorm van traumatisering. Het is behoorlijk complex en mede daardoor moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders. Ik heb daar begrip voor. Alleen heb ik geen begrip voor het veroordelen wat tegenwoordig veel te veel gedaan wordt. Dus wat zou een goede docu fijn zijn geweest!
Ik zou het in ieder geval heel anders in beeld hebben gebracht, maar geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om mezelf te lenen voor zo'n docu.
Wie anderen overwint is sterk, wie zichzelf overwint is oppermachtig...(Lau-tse)

m1960
Overmatige Gebruiker
Overmatige Gebruiker
Berichten: 1819
Lid geworden op: zo 17 apr 2011, 18:00
Locatie: Dronten

Re: HB en traumatisch verleden

do 21 jun 2012, 12:30

Nu ik de titel van die docu bekijk (DIS is Patricia), bekruipt mij weer dat nare gevoel van Patricia is haar stoornis. Laat dat nou net datgene zijn, wat ik al zolang de wereld probeer uit te krijgen. Niemand is zijn/haar stoornis, maar heeft er een.
Ik heb de docu ook gezien en heb ook mensen meegemaakt, die het in die mate hadden.
Wat ik in jouw schrijven lijk op te merken, is dat anderen jou anders zien, dan dat jij je voelt en dat die
Patricia zich niet enkel anders voelde, maar ook ging gedragen.(Gedrag komt overeen met hoe ze op dat moment "is"/ zich voelt en anderen zien haar dus ook zo).
Ben jij je erzelf van bewust wanneer er een "verandering" optreedt of gaat dat buiten je bewustzijn om?
En ja, bah, die vooroordelen :x
Ik herken ook jouw gevoelens en gedachten, die je beschreven hebt, maar heb geen DIS (gehad).
Wel een nog "klein kind" dat lichamelijk al volwassen was, maar nog heel veel kinderlijke behoeftes nodig had
om zich verder te kunnen ontwikkelen. Bij mij kwam dat tot uiting toen ik zelf kinderen kreeg.
Ik wens je heel veel sterkte en vind het hartstikke dapper dat je het hier deelt!!!


:knuffel: :knuffel: Marlou
niet helemaal gek of helemaal niet gek?.......

nietedoen
Nieuwe Gebruiker
Nieuwe Gebruiker
Berichten: 82
Lid geworden op: zo 26 jun 2011, 15:28

Re: HB en traumatisch verleden

do 21 jun 2012, 12:50

Maar helaas, het was zelfs zo erg dat ik er op een gegeven moment nog aan ging twijfelen of deze jonge vrouw wel DIS had toch iets anders, misschien wel schizofrenie. Ik wil daar niet over oordelen, ben geen arts, dus het zal wel kloppen dat deze vrouw DIS heeft, maar in ieder geval was ze dan wel het meest verkeerde voorbeeld dat ze hadden kunnen nemen om een beter beeld van deze stoornis te geven.

Is er geen referentie naar die docu toe, waar je jouw ergernis in kwijt kunt? Er bestaan inderdaad betere docu's: ik zoek die wel even op en die was heel goed naar DIS toe. Nu het alleen nog vinden, want het is van jaren geleden. Het is inderdaad stom dat ze iets uitzenden dat geen juist beeld biedt.

DIS is de meest ernstige vorm van traumatisering. Het is behoorlijk complex en mede daardoor moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders. Ik heb daar begrip voor
.

Dan heb je meer begrip als ik, want een leraar (opleiding: graduaat psychotherapie) maakte vaak die verwarring en ik sprong er dan altijd tussen. Toen hij over DIS dan nog zei: "maar ach, you nerver walk alone," dan kreeg ik het helemaal. Ik heb de opleiding juist voor die reden even stop gezet, omdat het een psycholoog was die les gaf. Die zouden beter moeten weten.
Van een andere vriendin die nu psychologie (universitair studeert) werd er zelf beweerd dat DIS niet bestond: nog een geluk dat die vriendin een grote mond heeft en gezegd heeft dat ze zo een persoon kent en dat het niets voor niets in de DSM4R ( bijna DSM5) is genoteerd: zo zie je maar. *sigh*

Ik zou het in ieder geval heel anders in beeld hebben gebracht, maar geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om mezelf te lenen voor zo'n docu.

Ik zou het ook niet doen: het brengt alleen maar angst en stess extra mee en daar is er al genoeg van.

Er is alvast al heel wat te vinden op google en het spijjt me, maar ik zal de link niet vinden vanwege de oudheid ( was nog op videocassette) , maar een boek is ook goed:

When rabbit howls of als konijn gilt door de troepen van truddi chase is één van de betere omdat het werd geschreven vanuit de altersvisie en niet eens vanuit een therapeut of patient en van de mannelijke boeken vind ik deze heel mooi: Eerste persoon in meervoud", vooral omdat zijn DIS heel laat is uitgekomen: hij was al getrouwd en gezin en plots een trigger en het totale gezin belandt in een roetsjbaan waar heel het gezin in mee dient te gaan om het te redden als gezin. Er zijn nog heel wat meer boeken natuurlijk, maar dat zijn mijn favorieten.



edit: alle quotes gefixt en blauwe tekst vervangen door zwart
Blauw is voorbehouden aan het gebruik door de mods!
Laatst gewijzigd door nietedoen op do 21 jun 2012, 16:20, 1 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
Diana
Overmatige Gebruiker
Overmatige Gebruiker
Berichten: 1254
Lid geworden op: ma 01 mar 2010, 16:19
Contacteer: Website

Re: HB en traumatisch verleden

do 21 jun 2012, 13:12

Het was inderdaad niet een goede docu. Mensen weten nu volgens mij nog steeds niet wat DIS is en wat het betekent om er mee te leven. Heel jammer en zeker een gemiste kans. Toch maar weer even hier neer zetten: http://www.ememo.nl/dismps.html
Dat is een goede site als je meer info wilt over DIS.

Wel zielig voor Patricia vind ik toch wel ...

Oh ja: gisteren keek ik naar white chapel(detective), en jawel de seriemoordenaar was een disser. Fijn.

nietedoen
Nieuwe Gebruiker
Nieuwe Gebruiker
Berichten: 82
Lid geworden op: zo 26 jun 2011, 15:28

Re: HB en traumatisch verleden

do 21 jun 2012, 13:33

Maar helaas, het was zelfs zo erg dat ik er op een gegeven moment nog aan ging twijfelen of deze jonge vrouw wel DIS had toch iets anders, misschien wel schizofrenie. Ik wil daar niet over oordelen, ben geen arts, dus het zal wel kloppen dat deze vrouw DIS heeft, maar in ieder geval was ze dan wel het meest verkeerde voorbeeld dat ze hadden kunnen nemen om een beter beeld van deze stoornis te geven.

Is er geen referentie naar die docu toe, waar je jouw ergernis in kwwijt kunt? Er bestaan inderdaad betere docu's: ik zoek die wel even op en die was heel goed naar DIS toe. Nu het alleen nog vinden, want het is van jaren geleden. Het is inderdaad stom dat ze iets uitzenden dat geen juist beeld biedt.

DIS is de meest ernstige vorm van traumatisering. Het is behoorlijk complex en mede daardoor moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders. Ik heb daar begrip voor
.

Dan heb je meer begrip als ik, want een leraar (opleiding: graduaat psychotherapie) maakte vaak die verwarring en ik sprong er dan altijd tussen. Toen hij over DIS dan nog zei: "maar ach, you nerver walk alone," dan kreeg ik het helemaal. Ik heb de opleiding juist voor die reden even stop gezet, omdat het een psycholoog was die les gaf. Die zouden beter moeten weten.
Van een andere vriendin die nu psychologie (universitair studeert) werd er zelf beweerd dat DIS niet bestond: nog een geluk dat die vriendin een grote mond heeft en gezegd heeft dat ze zo een persoon kent en dat het niets voor niets in de DSM4R ( bijna DSM5) is genoteerd: zo zie je maar. *sigh*

Ik zou het in ieder geval heel anders in beeld hebben gebracht, maar geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om mezelf te lenen voor zo'n docu.

Ik zou het ook niet doen: het brengt alleen maar angst en stess extra mee en daar is er al genoeg van.

Er is alvast al heel wat te vinden op google en het spijjt me, maar ik zal de link niet vinden vanwege de oudheid ( was nog op videocassette) , maar een boek is ook goed:

When rabbit howls of als konijn gilt door de troepen van truddi chase is één van de betere omdat het werd geschreven vanuit de altersvisie en niet eens vanuit een therapeut of patient en van de mannelijke boeken vind ik deze heel mooi: Eerste persoon in meervoud", vooral omdat zijn DIS heel laat is uitgekomen: hij was al getrouwd en gezin en plots een trigger en het totale gezin belandt in een roetsjbaan waar heel het gezin in mee dient te gaan om het te redden als gezin. Er zijn nog heel wat meer boeken natuurlijk, maar dat zijn mijn favorieten.[/quote]

m1960 schreef:Ben jij je erzelf van bewust wanneer er een "verandering" optreedt of gaat dat buiten je bewustzijn om?


Ik weet dat het de topic is van Pitch! , maar op deze wil ik ook reageren. Bij mij gaat het buiten mijn bewustzijn om, maar ik merk wel signalen aan mijn gedrag of emotie dat ik ga switchen (een speelgoeedwinkel bezoeken met vrienden is voor mij, als mezelf blijvende in mijn bewustzijn een hel) , alleen kan ik het niet tegenhouden: ik kan zeggen tegen mijn vrienden: hoofd druk, en dan is er al een alter die het volledig overneemt en dat is buiten het bewustzijn van mezelf. Mijn vrienden vertellen me wat ik gedaan heb en hoe ik was enz ens soms is het totaal verrassend als er een alter beslist om iets te kopen, terwijl het financieel eigenlijk niet haalbaar is of was (die pubers van me zijn daar goed in) en dan heb je de kleintjes die dan kwaad zijn omdat ze dat niet kunnen ( kennen geen bankcode; kunnen nog niet fietsen enz) en dan willen die ook iets in ruil of je huis wordt plots omgetoverd tot een plaats waar een tent wel in kan (2seconds-tent)Het is vermoeiend als je dan terug tot jezelf komt en o wee als je het terug opruimt, want dan ben jij de boeman. Dat gebeurt allemaal buiten het bewustzijn van mezelf maar wel in het hunne, want als ik het dan doe verdwijnen, dan laten zij het terug verschijnen: het is gewoon bwah.

De topic "dissociativieve identiteitesstoornis is opgericht en misschien dat vragen naar daar toe kunnen zodat Ptch haar topic de waarde blijft behouden, tenzij dat Pitch zegt dat ik mag mee reageren: even afwachten dus 8)

tot laters en nog een fijne dag verder.



edit: alle quotes gefixt en blauwe tekst vervangen door zwart
Blauw is voorbehouden aan het gebruik door de mods!

Pitch
Maagdelijk Gebruiker
Maagdelijk Gebruiker
Berichten: 13
Lid geworden op: wo 09 mei 2012, 18:12

Re: HB en traumatisch verleden

do 21 jun 2012, 13:41

m1960 schreef:Wat ik in jouw schrijven lijk op te merken, is dat anderen jou anders zien, dan dat jij je voelt en dat die
Patricia zich niet enkel anders voelde, maar ook ging gedragen.(Gedrag komt overeen met hoe ze op dat moment "is"/ zich voelt en anderen zien haar dus ook zo).

Ja, het is hoe je het bekijkt; je kunt zeggen dat anderen me anders zien dan dat ik me voel, of dat ik me anders voel dan wie/wat ik ben. Ik heb zelf op dit moment 7 delen waar we (mijn hulpverlerens en ik) het bestaan van weten. Een van die delen heeft de functie om niet te laten zien wie ik werkelijk ben. Het deel is in mijn vroege jeugd ontstaan, want ik mocht er thuis niet zijn en mijn gevoelens/gedachten/behoeften mochten er al helemaal niet zijn. Dat deel zorgt er in mijn geval dus voor dat de buitenwereld nauwelijks iets ziet van wat zich in mijn bovenkamer afspeelt. Ik kan in een heftige paniekaanval zitten en nog zal de buitenwereld het niet zien. Ik kan me een doodsbang meisje van 4 voelen dat niets liever wilt dan zich te verstoppen onder de tafel, maar in plaats daarvan blijf ik gewoon staan. In sommige omstandigheden is het wel prettig dat niet iedereen zo aan me ziet wat eraan 'scheelt', maar helaas wordt hierdoor mijn situatie vaak ook zwaar onderschat. Vooral bij uitkeringsinstanties liep ik er steeds op vast. Ze vonden me te helder, of ze vonden dat ik de dingen te goed kon verwoorden, ze vonden me te zeker uit mijn ogen kijken...bla,bla,bla... Het feit dat ik tijdens al die gesprekken compleet door aan het draaien was, konden ze niet zien.
Maar wat ik bedoel te zeggen, de behoeften om me te gedragen naar het deel dat op dat moment de regie voert heb ik zeker ook wel. Alleen komt het vaak niet zo ver door dat beschermende deel die alle uitingen tegenhoudt.
m1960 schreef:Ben jij je erzelf van bewust wanneer er een "verandering" optreedt of gaat dat buiten je bewustzijn om?


Het is niet zo dat ik meteen door heb wanneer er een switch plaatsvindt. Kan wel zijn dat het me 5 minuten later opvalt dat mijn gedachten/gevoelens/behoeften/angsten veranderd zijn, maar ook dan weet ik nog niet direct welk deel het overgenomen heeft. Soms duurt het een dag en in het ergste geval zelfs een paar dagen voordat ik doorheb dat een ander deel de regie voert en ik me al die tijd zo gedragen heb. Ik heb nog niet genoeg controle over de delen om de regie te kunnen voeren. Switchen kan dus te pas of te onpas plaatsvinden. Er is maar een kleine trigger voor nodig helaas.
Dus, dat ene beschermende deel zorgt wel voor controle over mijn gedragingen, maar alles dat in mijn hoofd gebeurt (aangaande mijn DIS dan), gebeurt helaas onbewust.
nietedoen schreef:Dan heb je meer begrip voor ik, want een leraar (opleiding: graduaat psychotherapie maakte vaak die verwarring en ik sprong er dan altijd tussen. Toen hij over DIS dan nog zei: "maar ach, you nerver walk alone," dan kreeg ik het helemaal. Ik heb de opleiding juist voor die reden even stop gezet, omdat het een psycholoog was die les gaf. Die zouden beter moeten weten.
Van een andere vriendin die nu psychologie (universitair studeert) werd er zelf beweerd dat DIS niet bestond: nog een geluk dat die vriendin een grote mond heeft en gezegd heeft dat ze zo een persoon kent en dat het niets voor niets in de DSM4R ( bijna DSM5) is genoteerd: zo zie je maar. *sigh*

Ja, in dit geval heb ik er ook niet veel begrip voor. Gewone leken die niks met psychologie hebben, daar heb ik begrip voor als ze DIS niet snappen, maar geleerden zouden beter moeten weten. Maar ik ben het ook al tegen gekomen hoor, dat ik mensen er dan maar eens van moest overtuigen hoe verschillend het was. Daar heb ik enerzijds totaal niet de behoefte aan, behalve als ze dus met de vergelijking schizofrenie komen. Dat kan ik niet laten rusten, daar moet ik tegenin gaan. En zo’n grapje ‘you never walk alone’, zou misschien best grappig kunnen zijn, maar dan alleen als het de DISser zelf is die ermee komt. Een beetje zelfspot op z’n tijd moet kunnen. Maar als iemand anders (zoals die leraar)zoiets zegt is het niet meer dan ‘veroordelen’ (Bah!!!)
Wie anderen overwint is sterk, wie zichzelf overwint is oppermachtig...(Lau-tse)

Pitch
Maagdelijk Gebruiker
Maagdelijk Gebruiker
Berichten: 13
Lid geworden op: wo 09 mei 2012, 18:12

Re: HB en traumatisch verleden

do 21 jun 2012, 13:48

nietedoen schreef:De topic "dissociativieve identiteitesstoornis is opgericht en misschien dat vragen naar daar toe kunnen zodat Ptch haar topic de waarde blijft behouden, tenzij dat Pitch zegt dat ik mag mee reageren: even afwachten dus

Ik heb er helemaal geen moeite mee hoor. Het voelt niet als mijn topic, ik heb alleen bij het openen het balletje opgegooid.
Misschien wel handig een topic te maken speciaal voor DIS. Had ik hier misschien ook moeten doen, maar wilde toen niet meteen met diagnoses gooien. Dus wat zullen we doen? Gaan we hier verder of nemen de speciale DIS topic?
Wie anderen overwint is sterk, wie zichzelf overwint is oppermachtig...(Lau-tse)

nietedoen
Nieuwe Gebruiker
Nieuwe Gebruiker
Berichten: 82
Lid geworden op: zo 26 jun 2011, 15:28

Re: HB en traumatisch verleden

do 21 jun 2012, 16:25

Pitch schreef:
nietedoen schreef:De topic "dissociativieve identiteitesstoornis is opgericht en misschien dat vragen naar daar toe kunnen zodat Ptch haar topic de waarde blijft behouden, tenzij dat Pitch zegt dat ik mag mee reageren: even afwachten dus

Ik heb er helemaal geen moeite mee hoor. Het voelt niet als mijn topic, ik heb alleen bij het openen het balletje opgegooid.
Misschien wel handig een topic te maken speciaal voor DIS. Had ik hier misschien ook moeten doen, maar wilde toen niet meteen met diagnoses gooien. Dus wat zullen we doen? Gaan we hier verder of nemen de speciale DIS topic?


Voor mij maakt het niet zoveel uit, maar wat willen de anderen en mods: sorry van dat blauw: was dat totaal vergeten : anders zou ik het ook niet doen, he :doh:

Phileine2
Overmatige Gebruiker
Overmatige Gebruiker
Berichten: 2479
Lid geworden op: za 30 jul 2011, 18:36

Re: HB en traumatisch verleden

di 26 jun 2012, 10:08

Van schizofenie heb ik wel enige kennis, van DIS niet. In de documentaire werd mij het verschil niet goed duidelijk, behalve dat schizofrenie volgens mij in aanleg aanwezig is en DIS iets is wat men kan krijgen na nare ervaringen. Alléén na nare ervaringen voor een bepaald levensjaar, zo begreep ik.

Verder is het jammer dat vaak de hele extreme gevallen de publiciteit halen (want 'spannend') en er daardoor een beeld wordt geschetst waarin mensen die het in mindere mate hebben zich niet kunnen vinden.

De vereniging voor manisch depressieven (mijn 'club') heeft ook zo'n boegbeeld dat spreekt op infodagen en gevolgd is voor een documentaire. Echter alle deskundigen die ik spreek zijn van mening dat zij borderline heeft en geen manisch depressiviteit. Ze snijdt zichzelf en weet ik veel wat allemaal. Ze sprak me een keer aan op een infodag maar heb het afgekapt en ben doorgelopen. Stom mens :mrgreen:
(vind dat jammer want er wordt een heel verkeerd beeld de wereld in geholpen zo)
Always remember to live
Never forget to give

Pitch
Maagdelijk Gebruiker
Maagdelijk Gebruiker
Berichten: 13
Lid geworden op: wo 09 mei 2012, 18:12

Re: HB en traumatisch verleden

di 26 jun 2012, 21:52

@ Phileine,
ik wil je wel een duidelijk verschil uitleggen;
er zijn wel duidelijke verschillen tussen schizofrenie en DIS alleen moet je daarvoor iets verder kijken dan helaas vaak gekeken wordt. Zo heb je bij schizofrenie last van stemmen van 'buitenaf' en bij DIS van innerlijke stemmen. Iemand met schizofrenie hoort stemmen die veroorzaakt worden door psychoses. Bij DIS zijn het geen echte stemmen (al kunnen ze wel zo klinken), het zijn als het ware overtuigingen of gedachten van gedissocieerde delen van je persoonlijkheid. Iemand met schizofrenie kan zichzelf willen beschadigen omdat daartoe opdracht gegeven wordt door de stemmen. Iemand met DIS kan zichzelf ook willen beschadigen, alleen wordt ze daartoe gezet door dissociatieve delen die bijvoorbeeld traumatische ervaringen bij zich dragen van mishandeling in de kindertijd en ervan overtuigd is dat ze de mishandeling verdient en zichzelf daarom mishandeld omdat niemand anders het nu nog doet.
Dus zoals ik al zei, als je niet verder kijkt dan je neus lang is (wat helaas te vaak wordt gedaan tegenwoordig), dan wordt DIS dus wel vergeleken met schizofrenie.
Het is waar dat schizofrenie in aanleg aanwezig is en DIS kan ontstaan door vroegkinderlijke traumatisering. Schizofrenie kan zich dan wel weer openbaren doordat er vroegkinderlijke traumatisering plaats heeft gevonden. Helaas spreek ik uit ervaring. Vroegkinderlijke traumatisering heeft bij mij tot DIS geleidt en bij mijn broer tot schizofrenie, waardoor ik op mijn 14de nog een berg trauma's bovenop de stapel heb gekregen die ik al had liggen (mijn broer was zwaar agressief). Maar nu zeg ik misschien te veel over mijn persoonlijke situatie.

Persoonlijk snap ik niet dat mensen met zulke ernstige problematiek de publiciteit opzoeken. Ik heb moeite genoeg om door de dag heen te komen, zou ik zeggen. Maar uiteindelijk hoop ik, als ik mijn verwerkingsproces heb afgewerkt, een boek uit te kunnen geven waarin ik mijn verhaal schrijf, maar dan wel van begin tot eind, met hopelijk een happy end.
Wie anderen overwint is sterk, wie zichzelf overwint is oppermachtig...(Lau-tse)

Phileine2
Overmatige Gebruiker
Overmatige Gebruiker
Berichten: 2479
Lid geworden op: za 30 jul 2011, 18:36

Re: HB en traumatisch verleden

di 26 jun 2012, 22:29

Dank je voor je uitleg. Ik moet zeggen dat het veel informatie is om zo in één keer te bevatten maar ik ga het laten bezinken. Het staat er in ieder geval duidelijk.
Ik heb een tijdje geschreven met iemand die schizofrenie heeft. Een zeer intelligent en intrigerend persoon en ik vond het bijzonder dat ik door haar een beeld kreeg van de ziekte.

Ik vind het op zich wel goed dat er documentaires gemaakt worden over dergelijke ziektes. Wat mij betreft zitten sommige ziektes nog veel te veel in de taboesfeer. Maar dan moet het wel góed gebeuren. Het is vreselijk frustrerend als er een heel verkeerd beeld wordt neergezet. Want als je dan zelf aan iemand wilt uitleggen wat je hebt, bestaat de kans dat die ander denkt te weten wat het is, puur door wat hij/zij in de documentaire gezien heeft. Terwijl dat dus niet klopt. En het rechtzetten daarvan is veel meer werk dan 'blanco' uitleggen wat het is. (Tenminste zo kijk ik er tegenaan, weet niet of jij dat ook zo ervaart)

Ik kijk uit naar je boek met happy end 8)
Always remember to live
Never forget to give

Gebruikersavatar
inge mulder
Overmatige Gebruiker
Overmatige Gebruiker
Berichten: 1487
Lid geworden op: zo 13 nov 2011, 11:09

Re: HB en traumatisch verleden

do 28 jun 2012, 16:22

Heftig allemaal, Pitch.

:kleeblatt:
de zon schijnt altijd

nietedoen
Nieuwe Gebruiker
Nieuwe Gebruiker
Berichten: 82
Lid geworden op: zo 26 jun 2011, 15:28

Re: HB en traumatisch verleden

di 03 jul 2012, 16:16

Bij mij is het ook door vroegkinderlijke traumatisering.

Soms denk ik dat mensen het gewoon eens allemaal kwijt willen en dan het in publiciteit brengen: er is nog eens een docu geweest over DIS ( deze van jullie heb ik niet gezien, aangezien ik in Belgie woon: zender) of ze worden keihard betaald ervoor: wie weet?

Psychoses ontstaan bij mij soms wel, hoor maar ik heb een hele goeie pscychiater en pscycholoog aan mijn zijde staan en vrienden, dus die houden me wel in het oog ( zoals nu: skype staat open door een lieve Nederlandse vrouw): erdoor helpen en ondersteunen , maar vanavond naar de psychiater en dan terug skype.

Er zijn nog andere redenen van beschadiging: alters die andere alters ertoe aanzetten, gebeurt bij mij wel doordat het de alter zijn opdracht is om dat te doen, door de mishandelaars die dat al heel vroeg ingeprent hebben.

Een oudere alter (17) heeft eens mijn lip (34) toegenaaid en toen ik wakker werd, schrokte ik enorm: mijn lip was volledig toe. Ik heb de draad er zelf uitgehaald en dan verzorging gezocht. Dit was vanuit het feit dat ik niets meer mocht vertellen over vroeger, net zoals hij in mijn been heeft gekerfd' I kill you" met een blad erbij om nog maar eens duidelijk te maken dat ik mijn mond moest houden.

Er is een alter (kleintje) die een poging heeft ondernomen om een andere alter (kleintje) te vermoorden en andere alters waren er juist op tijd bij om die te scheiden.
Die ene alter, die probeerde te moorden deed dat uit opdracht vanuit een traumatische beleving. Die is een paar maand in ons systeem opgesloten geweest. Nu heeft hij nog de gedachtengang, maar handelt er niet meer naar: de sanctie vanuit ons systeem heeft dus geholpen.

Er zijn datums waarbij mijn dokter, vrienden en mezelf extra alert zijn omdat een andere alter, nog vanuit zijn traumatische beleving, een mes moet zoeken.Die wordt bij ons opgesloten voor een paar dagen, want anders red je het niet in het alledaagse leven, dat er ook nog is.

Deze morgen was ook stom: ik moest naar de huisarts, en ik rij er naar toe. Ik stap de auto uit en switch direct. Het was een kleine alter van me en de dokter vroeg heel de tijd om mij, maar ik was er niet, dus die heeft maar alle onderzoeken gedaan en ook het bloed trekken: hij voelde er niets van.
Stoere jongen was hij wel, maar hij mocht niet vertrekken met de auto tot ik er weer was, want hij kan geen auto rijden: jaja, was zijn antwoord. Dis is ingewikkeld: pfff

Terug naar “HB en ...”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast